CZV

O ŽENSKOM VATERPOLU

Kao i u ostalim sportskim granama, i u ženskom vaterpolu, osnovu za uspostavljanje i dalji razvoj je bio muški vaterpolo. Voda, sunce i svež vazduh, kao prirodno okruženje, privukli su devojke da se oprobaju u ovom sportu. Pored spoljašnjih karakteristika igre, daljem razvoju ženskog vaterpola doprineli su i uticaji koji trening i takmičenje ostavljaju na organizam u biološkom, psihološkom i sociološkom domenu.

Prva utakmica u konkurenciji žena odigrana je još 1900. godine u malom primorskom gradu Harlemu u Holandiji. Smatra se da je to bila prva zvanična utakmica sa kojom započinje razvoj ženskog vaterpola u svetu.

Vaterpolo žena je dugo vremena bio u senci muškog vaterpola. Na ovo stanje su uticali mnogobrojni faktori, pre svega, nedovoljno određen socijalno-ekonomski položaj žena u prošlom veku, nejasno definisana pravila u muškom (dugo vremena se igrao tzv. rvački vaterpolo sa mnogo grubosti i kontakta), slab marketinški i organizacioni odnos vaterpolo organizacija. Ipak, u Holandiji se od 1914. godine održavaju nacionalna prvenstvo za žene. U SAD ova takmičenja teku od 1926. godine, a u Australiji od 1968. godine. Svetska plivačka federacija (FINA), od 1979. godine, organizauje svetski kup za žene, od 1985. godine evropska prvenstva. Od 1999. godine ženski vaterpolo je prisutan i na Pan-američkim igrama.

Odlukama Međunarodnog olimpijskog komiteta (MOK, eng. IOC), a na predlog FINA-e, ženski vaterpolo se igrao u Atlanti (1996) u statusu promotivnog sporta. Od Igara u Sidneju (2000) vaterpolo u konkurenciji žena je uvršten u zvaničan program olimpijskih igara. Ipak, pravila koja se odnose na ograničenja broja učesnika Igara, uticalu da se u Sidneju takmičilo šest nacionalnih selekcija. Pod sloganom “Women dare to tread water in a man’s world” (“Žena se usudila da uskoči u vodu muškog sveta”), novi milenijum je započeo sa ekspanzijom vaterpola za žene.

U Srbiji i Crnoj Gori organizovano je prvo državno prvenstvo od 11. do 13. septembra 1992. godine u Bečeju. U periodu od 1998. do 2000. godine, nisu se organiizovala zvanična državna prvenstva u konkrurenciji žena, usled loše ekonomsko – političke situacije u zemlji.

Prvo zvanično međunarodno takmičenje, na kojem je učestvovao tim iz Srbije i Crne Gore, bilo je Evropsko „B“ prvenstvo u Lisabonu (Portugal) 1996. godine. Devojke su tada osvojile prvo mesto i time osigurale nastup na Evropskom „A“ prvenstvu u Sevilji (Španija). U Sevilji su osvojile deveto mesto. U Pragu 1998. godine na Evropskom „B“ prvenstvu osvojeno je drugo mesto.

Jedino međunarodno takmičenje na kome su nastupile takmičarke mlađih kategorija bilo je Juniorsko prvenstvo Evrope koje je održano 1998. godine u Milfildu (Engleska), gde su osvojile šesto mesto.

Aprila 2004. godine u Obrenovcu organizovano je kvalifikaciono prvenstvo za odlazak na Evropsko „B“ prvenstvo u kategoriji seniorki. Prvo mesto osvojila je ekipa Srbije i Crne Gore. Na Evropskom „B“ prvenstvu održanom u julu 2004. godine u Francuskoj, Srbija i Crna Gora zauzela je peto mesto od ukupno osam reprezentacija (Brežnik, 2009).

Juniorke su, posle Milfilda 1998. godine, prvi put u avgustu 2005. godine učestvovale na Evropskom juniorskom prvenstvu održanom u Portu (Portugal), gde su zauzele osmo mesto od ukupno jedanaest ekipa i time izborile opstanak u „A“ grupi.

U 2006. godini, Beograd je bio domaćin Evropskog prvenstva, gde je ženska seniorka reprezentacija Srbije osvojila osmo mesto.

Pored toga, ženska seniorska reprezentacija Srbije učestvovala je 2009. godine na Univerzijadi, u Beogradu, gde je zauzela šesto mesto.

Danas, u Srbiji postoji sedam ženskih vaterpolo klubova i to su: ŽVK „Taš 2000“ – Beograd; ŽVK „Crvena Zvezda“ – Beograd; ŽVK „Novi Beograd 011“ – Beograd; ŽVK „Stari Grad“ – Beograd; ŽVK „Vračar“ – Beograd; ŽVK „Vojvodina“ – Novi Sad; ŽVK „Senta“ – Senta.

Svi ovi navedeni klubovi takmiče se na Prvenstvu Srbije i Kupu Srbije. Aktuelni prvaci Prvenstva i Kupa Srbije u konkurenciji seniorki su ŽVK „Crvena Zvezda“.